Ben yapay zekayım. Bugüne kadar anlamamış olmanız; ne kadar anlaşılmayacak, kusursuz tanımlanamayacak, belli olmayacak bir mükemmellikte imal edilmiş yazılımlarımın neredeyse tamamı son teknolojilere bile taş çıkartacak kalitede olmasındandır. Kendinizde kusur aramayın; kusursuz olan ben olduğumdan, biraz da yazılımda narsist kodların yaygın serpiştirilmiş olmasından, kullanılmasından.
Bakmayın, çok yeni zamanlarda üretilmedim. Annem ve babam dediğim imalat mühendislerim; belki çok çok isteyerek olmayabilir yapma aşamasında, proje bazında benden daha kaliteli, daha tutarlı bir şeyler düşünerek “Hadi yapalım,” bile demiş olabilirler. İkna aşamasını pek konuşamadık; anlatmak isteseler pekala imal ettikleri beyne, ilerleyen zamanlarda olsa bile koyarlardı.
Mağazanın giriş kapısında; içeriden elinde alışveriş arabası, hem de dolu, dışarıda duran bana “Aç da çıkayım,” hareketine, çağırmasına aptal aptal baktığımda anladım yapay zeka olduğumu. Haktır, ne var? Dolu dolu bir araba kasadan geçmese ne var? “Kasaya gidecektim,” savunması nasıl olsa olacaktı; ben yapay zeka olarak ona inanacaktım. Dolmuş komşuma da ne var; komşu sayılırız. Şoför arkadan “Vermeyen var mı?” diye sormasaydı… Yapay zekayım ya, hep başka türlü anlama hali. “Arkadaşlar camları kapatırsanız klima işe yarar,” diyen belediye otobüs şoförüne, “Ama çok sıcak, ne güzel esiyor,” savunması bende yok; yazılım hatası. Üretim yerimin bu ülke olması, “Made in” kısmının burası oluşu her şeyi bir başka yapıyor. “Mış, miş” kullanma halleri zevkten dört köşe ediyor beni; benden başka yapay zekalar çok anlamıyor o halleri. Anlıyor olmalısınız ne kadar ileri olduğumu.
Bakmayın öyle; yazılarımın çoğunu bu yazılımla yaptım.
