Bizi neler etkiler? Biz nasıl oluruz, nasıl yapılırız, nasıl yapılandırılırız? Biyolojik değil sorduğum; en sonunda demans olacağı büyük oranlı yapının, sazlardan kurulu olan gökdelen üretecek iskeletinin nasıl örüldüğü… Oradan nasıl, ne olduğu, ne çıktığı… Hadi demans demeyelim; yine de bir yerlere doğru yol aldığında içinde binlerce bilmece, sır, binlerce “Akla hayale sığmaz,” deriz, sığar hepsi. Biz koyduğumuz yeri bulamadığımızdan bizde “Yok,” deriz, kalmamış. Uzatılan fincan, komşunun “Kahve kalmadı,”… Eskiden varsa “Annem,” diye sorulurdu; ona verilen cevap sanki bizde yok, almamışız, kalmamış, bize hiç gelmemiş.
Yıllarca severek dinlediğimiz müziklere bir bakın; tamam, arabesk… Sanki arabesk olmayanı dans ederken dinlediğiniz, dinlediğimiz… Bırakın, “Çözde mustalii yavrusunu sinek kapmış gördün mü?” tarzı… İçindeki kinayeyi biz çözemediğimizden oynayı oynayı verdiklerimizi, geride kalanlar nasıl mezarlıkta şarkı değil de o lafları etsen ya: “Buyur gel, burada yer var,” derler. “Bu buraya sığamaz, sakın getirmeyin,” telaşına girerler.
Şarkıları söylemiyorum; siz bakın, siz bulun nasıl “Eyvallah,” denir hayata daha ilk yıllar sonrasında… “Vazgeç gitsin,” haline gelince zaten bas bas bağırtıyoruz arabanın setinde.
Sonra durup dururken kendine soruyorsun: Neden ben böyleyim? İskeletin sazdan, kamıştan; harcında ne ararsan var. Neye güvenip ellinci katında, “Buradan düşer miyim?”… Yoo, hayır! Sen orada dur yeter, bakma buraya kadar geldiğine; ilk duman üfler gibi “püf” diyecek olanla yerle bir olacak haldesin. Denk dur, bilirim yüksekten korkarsın üstelik.
Hurafe denecek o kadar inanmışlığımız var; inanışlarımız bizi buralara kadar getiren… Gerçekten olması gereken hiç olmamış, hiç olmayan savaşmışlığımız… Hiçlerle hiçlere karşı… Olmadılar, yoktular. Don Quixote’nin yel değirmenleri misali, “Savulun!” diyerek üstelik; Sancho Panza ne dese boş.
