Çok çabuk girilmiş bunalımlar sarmallarının, rengarenk sarmalların toplumu olduk, oluyoruz, öyle yaşıyoruz. Öyle değil miyiz? Hak vermiyorsunuz; vermeyin. Ne yaşadığımıza bir ad, bir durum değerlendirmesi yapmıyorsak, yapamıyorsak; “Ben neyim, sen nesin?” bulamıyorsak… Sinema salonunda olan yer göstericiler de yok, yerlerimizi. Bize bakıp bizi gözleyen, biz gibi olmak isteyen, belki “En azından biz gibi olabiliriz,” diye düşünen beynin, beyinlerin; “Ne oluyor, bir türlü anlayamıyorum, anlatamıyorlar bana,” diyerek başka bir yere bakıp bari böyle olayım yanlışında yürüyen, oldukça da kalabalık, kalabalıktan öte çoğunluk bir genç sarmal yumağı var.
Kuantum teorisinde; burada olan ne varsa uzaklıkla ilgisi olmadan başka bir yerde etkisinin olduğu, orada olanın da burada etkisinin olduğu kuralı… Öyle parçacıkları ilgilendirir diye düşünmeden; dalga ve sarmallar, solucan teorisi gibi de değerlendirilince, topluma adapte edince sadece bize ait değil, dünya da böyle. Bir kurgulanmamış ortamın kendi ortamında yaşarken, var olurken yaptıkları; dışarıdan bakan bir göz olduğunda farklılaşıp gözleyenin davranışını dikkate aldığı da bir olgudur, vardır.
Can sıkıntısı burada başlıyor, başımıza gelenler de bundan. Bozuk paraların değersizleşmesi, cebi yırtmaktan başka bir işe yaramazlık haline dönüşmesi nasıl kabul gören bir olgu olduysa; herkesin elinde çokça bundan varsa hali… Bugün kendini bir yerlere koyamayan, koyamayacağını zanneden bir sarmallar yoğunluğunun; hem de neye salınım yaptıklarını bilmeden, hangi nötrinonun —hani milyarlarca bir ihtimal— kendisine denk gelip nereye gideceği, nasıl ışıldayacağı da meçhul… “Dönbaba dönelim” halinde bir yumak olup var olmaya çalıştıklarında, ortamı farklılaştırma gayreti de olmayınca yaşadıklarımız ondan.
Yani neymiş? Bir çuval çekirdek; hangi filmin, hangi dizinin karşısında tüketilecek bilmiyorlar ve zaman gelince bayatlamadan çıtçıt tüketilmeyi bekliyorlar. Bazı dükkan önü çuvallardan avuçla araklayanlar, kapan kuşlar da olabilir.
