Bazı zamanlar dışarıdan bakınca başladığımız yerde durduğumuzu, bir damla ileriye gidemediğimizi, gidemediğimi görürüz. Aynı kısır döngü, bir şeyleri düzeltememe hali… Aynı şeyleri dile dolamışlık, bir hüzün, bir şeylerin olmayışına oralarda dolanma, oralarda kalma…
Dışarıya çıkıp bakmadan görülmesi zor bir gayretkeşlik… “Yazdim çizdim o kadar, söyledim beni dinlemiyorlar,” yorgunluğu… Yorgunluğun getirdiği yılgınlık, yılgınlığın getirdiği tembellik… Tembelliğin fikir babası ben değilim; gelip konuveriyor içimize, yer ediniyor, kalıyor. Bakmayın, çok rahatsız edici bir hali de yok. “Ben böyleyim, biz böyleyiz…” Koskoca toplum aynı duygularla… Toplumun duygusu mu olur? Evet, aynı yılgınlık, aynı tembellik… Galiba tembellik bulaşıcı da olmalı.
“Nasılsa düzeltemiyorum,” tembelliği ile “İş başa düşerse nasıl olsa yaparım,” tembelliği de ortak bir dayanışma halini, topluca tembelliği getiriyor olmalı. Başladığım yerdeyim, utanç duymalıyım. Aynı şeyleri aynı duygularla yaşamak, üstüne onca düşünmek, bir dolu çıkar yol bulmak, “Hadi başlayalım!”a tam giderken “Benden bir şey olmaz,”a geri dönmek…
Ne şairler, ne yazarlar, ne düşünürler benimle aynı yerde, kısır döngüde var oldular, olmuşlar… Ne komedyenler, ne sanatçılar… Bir iki bir şeyler, sonrasında aynı; bağlı olduğu ipin boyu kadar bir alanda dolanan hale gelmişler. Yazık, bazılarının yerlerini ölünce fark ediyorum, fark ediyoruz, edemiyoruz. “Kahramandı, şunun sanatçısıydı, bunun şarkıcısıydı, bunun şairiydi, şöyleydi, böyleydi…” Yakın zamanda kaybettiğimiz, kaybettiklerimize bakın; üstlerine neler yapıştırmışız, ne etiketler… Sonra hakikat gözüyle bakınca (bakabilirsek eğer) baktığımızda o etiketleri sökülüp dökülüp bir çıplaklık kalmıyor mu? Bir deneyin, biraz bakın; medyanın, internetin yazdıklarına göz atmadan, göz attıklarınızı unutarak, dolduruşa gelmeden bir bakın. Sonra da aynaya gitmeye çalışın.
