Bir sohbetin orta yerinde bir laf ortaya atılıveriyor: “Olmayacak şeylerin olma zamanı gelmiş olabilir.” Uzaylıların gelmesi misal… Gelirlerse bütün o “olmaz, olamaz” diyenler ve ben, biz… Dünya dönmekten vazgeçerse… Olmaz denilen olursa; “Ben dedim bile,” diyebilecek halde bile olmayız. Olmaz dedik diye belki “Ben demiştim,” diyecek zamanı buluruz. Sohbetin orta yerinde derken konu “Nereye gidiyoruz?” sohbetiydi; dünya nereye gidiyor?
Bir sürü gideceği yer var; bilmem kaçıncı dünya savaşları olabilir, paralar, değerler çökebilir, yok olabilir, güçler el değiştirebilir, ekonomi başka bir bilim haline dönüşebilir, yapay zeka geri zekalı olabilir. Sosyolojik varlıklar, topluluklar, düzenekler başka olabilirler. Çürüme sadece yok olmayı getirmez; başka hayat formlarını da var eder, edebilir ve bu başka formlar değişik varlık-yokluk, alışveriş düzenleri kurabilir.
Geriye bir tek tarih ve tarihçiler kalabilir bilim olarak büyük ihtimal. Bu böyle olunca tarih bize ne demişti, ne diyor, ne diyecek diye bir derdi yok tarihin; olsun, öyle anlatırım, o da onun gittiği yol. Anlattığı; ne olmuş, nasıl olmuş, acaba bundan mı yoksa bunun için mi’nin kısaltılması… Sen neye denk getirirsen geri dönüp bakalım; değiştirebilir miyiz? Yok. Hatalar, günahlar orta yerde; “Bak gördün mü?” diye sormadan bak, bu böyle masada.
Bu arada sohbetin bir yerinde Amerika’nın sosyalist bir topluluk olup olamayacağı da konu edildi. Böyle yönetildiği takdirde sonu adı sosyalist olmayan, sosyalist olma ihtimali çok fazla. Ne zaman akıl devreye girerse, içeride var olan topluluklar akıllı olmaya başlarsa; neredeyse tek yol sosyal bir devlet aklı elde edip öyle davranmalı. Adı emperyalist veya faşist olsa bile hukukun var olduğu, edildiği, ortak yaşarlı bir düzen onların düşünde var. Sadece konuşurken kendi anlattıkları kendilerini sarmalıyor, öyle sanıyorlar; sohbette ortaya çıkan bu.
Olmayacak şeylerin olma zamanı mı geldi, geliyor?
