Nasıl yaşayıp buralara geldiğimizin bir hesabı kitabı olması lazım. Başarısız, hiç beklediği, beklendiği gibi bir hayatı kurgulayamamış, düzenleyememiş bir nesil… Yoo, biraz daha gerilerden, bizden öncekilerden de başlayarak… Onlar Altmışsekizliler; dünyayı değiştirmeye kalkıp çok uğraşıp değiştiremeden makinenin kollarına kendilerini kaptırmış, makinelerin kolları bacakları olup bizim nesillerin de onların kol bacak oldukları… Neredeyse sırf algı yalan dünyasının kaptırılmayacak ekipmanları olarak kafayı kaldırmasını engelleyerek, engel olarak, çaktırmadan öğrenilmiş yenilgilere teslim ederek… Baş kaldırılarının, onların başlattığı “gidilmeyecek yol” diye öğrendikleri, bizi de aynı yola başka bir yol yokmuşçasına sokarak telef edilmiş bir kafa fikir sağlığı, kaybedilmiş hale soktular.
Bilinçli olması neredeyse imkansız yönlendirme kısmında başkalarının tabelaları kullanıldığı için belki de… O tabelalar onları ve bizi, zamanın ne kadar yapılmaması gereken şeyi varsa yaparak, gidilmemesi gereken ne kadar yol varsa giderek enerji boşaltması yaparak, dirençleri kırarak yorgun bir nesil olmamızı, olunmasını sağlandı. Birinci ve İkinci Dünya Savaşları derslerinden elde edilen onca bilgi, teori, doktrin yok sayılıp dünyayı ele geçirmişlerin bize ayırdığı patikalarda yönlendirilmiş enerji boşaltmacıları olarak eritildik, bitti. Akıl denilen, milyonlarca beyinde var olan enerjiler çürütülme patikalarında israf olup gitti.
Bakmayın şimdilerde bizi buralara taşıyan kafanın da bizden büyük bir derdi olacak diye düşünüyorum. Gelecekte bizden ve belki de onlardan daha akıllı, daha problemli, bizi köşeye tıkıştıran yöntemlerin daha alasını yapan yapay zeka denilen olgu… Bize pek iyilik yapmasa da onlara bayağı çok şey kaybettirecek. Hani “Dostumun dostu benim dostum, düşmanımın düşmanı benim dostum,” diye düşününce… Yani düşünmesem diyorum da çok… Dünyanın yükünü çok çektik, biraz da hani bizim yükümüz yük de, onlara da biraz yük… Nereden geldik yine buralara?
