Kölesi olmak varmış; hem de birkaçının birden olmuşum, oldum. Pek inkâr eder bir durumum da yok. Memnuniyet hak getire; her dedikleri, her istekleri… Nerede yetişmek mümkün değil. Yat dediklerinde yat, kalk dediklerinde kalk. Torun sahibi birileri buna benzer bir köleliği biz yapıyoruz, “Ne varmış?” derler. Ne bileyim ben, doğrudur. Köpek sahibi olanlar biraz bilirler; sahip köpek değil tabii, köpeğin sahibi. O yüzden az biraz bilirler.
Bizimkisi direkt kölelik; antlaşma öyle. Ne derse o, hem de birkaçı, biri de değil.
İrma ev içi sahibim. Bir tanem, kulu kölesi olmaktan mutlu olduğum demesem alınganlık gösterir, duymasın. Evde yat, yatılıyor; kalk, kalkılıyor. Dediği yapma; bir hoyratlık, bir acımasızlık, cana okuma hâli. Bir de eğer yanlışlıkla gelirlerse, karşılaşılırsa diğer sahiplerle bir tıss savaşı… Görme gitsin, pek ardından konuşmayayım; duyarsa vay hâlimize.
Başkası Ceku; inan İrma’dan aşağı değil kapriste. Bir de sahiplendiği zavallı o benden bir aşağı durumda. Karam bir pati atışı; yat, yatıyor, kalk, kalkıyor. Hadi birlikte bir şeyler yapmaya kalksak araya girmeler… Vay bizim hâlimize, sokakta komutlarıyla dolaşıyoruz neredeyse. Karam, sahibimizin köpeği.
Karam diğer sahibimiz. Bizim sahibimiz meşhur hanımefendi Çete ile bir işbirliği yapmıyor; tam bir hanımefendi kendileri. Nasıl denir, makamına sofralar kurulsun, yatakları önceden hazırlansın; tam kırıtarak teşrif etsinler yerlerine. E, eskilerden kim kaldı? En eskisi bizden önce yerleşmiş konağa; şimdi dışarıda. Hani İrma Hanım ev sahibi konumuna geçip konağa yerleşince, başka saraylara giden eski hanım ağalardan… Aynen öyle.
Tom Amca’nın kulübesi versiyon mekan bizim bahçe ev. Tom Amca dedikleri ben ve bizim şüreka.
