Bir bahar sabahı bende bir korku var, kimsede kalmamış olmalı ki ben kazaklar kabanlar, onlar t shırt şort, neyse bir kaç kişi dışında henüz denize gireni pek yok. Bir taraftan da kıskanıyorum, ne yalan söyleyeyim, bir şeylerden, zatürreden misal, korkmadan yaşar olmayı.
Kıyı nın biraz üstünde bir masa, masa bizim akşam gün batımları için konduğumuz yer can dostlarımla. Bir kaç gündür bir kadın sabah bizden çok önceden gelmiş, belli yer kapma anlamında değil, bayağıdır oturuyor olmalı, oturmuyor büyük ihtimal, eski benim de çok sevdiğim kağıt kalemle bir kargaşa, bir itiş kakış, bir şeyler karalıyor.
Pek hesap kitap meselesi olmamalı, hesap kitapla ilgili değil büyük ihtimal, ya şiir, o da her gün her gün olmaz, pek ilham ister, hava ister, arada gökyüzüne, arada buluta, güneşe bakma ister, hem de gelip çalakalem ben yazayım hadi ben şiir yazmaya gidiyorum pek olmaz diye düşünüyorum, o yüzden şiir gibi gelmiyor.
Hikaye ve romana gelince Orhan Pamuk, Ayşe Kulin, Ahmet Ümit değilseniz cebinizde birikmiş, biriktirilmiş, özellikle bunu buraya bunu buraya lego tarzı yerleştirecek, doğru yerde olduklarını önceden bilip tamam bu yer diyecek kurgunuzun bütün tablosu bitmiş, rötuşları kalmış, kafanızda sonunu çoktan bildiğiniz yarattığınız artık çok çok güzel sıralama yapacak bir beceriniz varsa tamam eyvallah, başlamış olsun romana, baş üstüne.
Hikaye desen yazınca çok güzel tıngır mıngır gidiyor, okuyunca arnavut kaldırımı, kanalizasyon çukuru yetmez, lastik patlaması çivi dolu bir yol.
Belki tez dir. Bak işte o bir başkalık, hiç bir yere yakışmaz, deniz kıyısı bile olsa, onca emek, onca kafa patlaması, bari biz denk duralım, konsantresi bozulmasın, tıpış tıpış kıyıda şöyle bir dolaşıp morali bozulmasın.
Saçlarını soğuk esen rüzgar dağıtıyor. Kalemiyle bir kafa tutuyor olmalı, benim kaleme benzer sıkı sıkı benim dediğim olacak diretmesiyle boğuşarak onları baş başa bırakıp evin yolunu tutuyoruz.
