Bir anıya takılıp gitme hali dilime çok gelir; anlatmam, kalır içimde öylesi bir anı. Yıl seksen sonu; seksenlerin sonu değil, seksen yılının sonları. Genciz; haber ajansının içinde “haber” diye kıvranır haldeyiz. Haber çok var, yazılacak haber az. Bizlerle beraber, gençlerle beraber gelip çalışan bir ağabeyimiz var; aynı zamanda bir Kıbrıs gazetesinin Ankara temsilcisi. Ağır ağabey; meslektaş kimliği ile bizim yazılarımıza yardım ediyor, yazıyor, çiziyor, düzeltiyor. Kıbrıs’a ait olmayan, ona gelen haberleri bize veriyor, paylaşıyor; kulağı delik bir insan. Zaman kötü; her şey, her yer gölgeli, karanlık.
Boş çay içilecek bir zaman aralığında; gidilen basın toplantılarının birinde kendisiyle ilgili bir söylentiyi paylaştım, kim olduğunu söylemeden. Hani magazinsel bir söylenti, siyasi değil; kendisine sordum. Kim olduğunu çok merak etti; pek kırılınacak bir şey değildi yine de. Haber kaynağı paylaşmamak için bayağı direndim; hani dostça haber hiç değil, laf arası bir durum. Söylediğime söyleyen de pek bozulmaz; karşılaşsalar belki suratına söyler, bir durumu da var.
Öyle bir şey olmadığını anlattı; zaten olsa ne halde olacağı da belli. Yemin billah filan yok; durumu olduğu gibi anlattı. Sonra ısrarla “Kim söyledi?”ye geldik. Israr edince, çok fazla bir şey de yok zaten, söyledim söyleyeni.
Birden suskunluk başladı. Korktum söylediğime. Suskunluk uzun sürünce “Ağabey hayırdır, alındın mı?” diye sordum. Epey sonra; çaylar soğumuş, dokunmamıştık öyle bir zaman sonra.
Aldığım ders güzeldi, hala unutmam.
“Yavrum, çok düşünmemin sebebi; onunla çok çalıştık, iyi oğlandır, söylenecek o konuda bir şey yok. Düşündüğüm; ben ona hiç iyilik yaptım mı? Yapmadım ki; niye böyle bir şey desin? İyilik yapsam anlarım; onu düşündüm, gerçekten yapmadım. Yaptıysam ki yapmış olmalıyım, ne yaptım diye epey bir düşündüm, hatırlayamadım,” dedi.
Nur içinde yatsın; kaç sene geçmiş, ders dersti.
