Beyninin boş yerlerinde onca olmazlık cirit atıyor; o kadar boş yer olması ciritlerin bir yerlere denk gelmesine engel, o bile bir sevinme onur hali. Nasıl, ne, nerede, niçin? Beş N bir K gazeteci hali; sorgulamaların hiçbirinin denk gelmiyor oluşu o boş, çok boş yerler… Elbet biliyorum nasıl denk getirebildiysem. Kelimelerle oynamak hoşuma gidiyor. Arnavut kaldırımı bile olmayan taş yokuşu tırmanırken; gecenin en bitmiş zamanlarında, kaleminden ne çıktığını bilmeden, günler öncesinde karalanmış, bir o kadar da hayale yüklenilmiş zamanlar… Kafa biraz daha iyice; var bir tarafı şimdiki boş yerler, başka inanılmışlıklar dolu.
Kolumdan çekiştirir oldu yalnızlığım; “Ben oradan değil,” dedikçe asılıp duruyor. Boş yerler, tiyatro salonlarının korkulu rüyası; bana da bulaşmış olmalı. Doldurun, kapıdan çevirin, alın içeri; hem yağmur bile biraz geçene kadar otursunlar. Ses yok orada; sadece baksınlar, izlesinler. Cambazın maymunundan iyidir; baksınlar sadece, dokunmasınlar bir şeye.
Sadece bende var sanırdım; şimdilerde baktığımda boşluk pandemiden bile yaygınmış beyinlerde, üstelik aşısı bile daha aranmıyor.
“Sen hele bir git. Siz hele bir gidin biz bir bakalım; gittiniz mi, gittiyseniz ona göre,” mantığıyla yola koyulmalar, yol almalar… Sonra o “Daha varamadınız mı?” savurmaları… Nereye ne yapılacağı belli olmayan, kafa yorulmamış, düşünülmemiş yarınları boş ver; dakikaları bile hesabı kitabı olmayan yaşantılar, yaşamlar… Dünya bugün dönmesin biz “dön” diyene kadar. Yok be, narsist bakışının bu kadar kör oluşu. “Ellerini yıka mikrop kaparsın,” korkusu hala varken içimizde… Pöh demek dakika başı! “Gel” diyor, “gel çöz de al” Musta Ali türküsü eşliğinde bir cesaret geliyor hem de ekspres. Bir bakın bakalım; denk getirirsek vay halinize, denk getirirlerse vay halimize. Bir kalkma hali; ne oluyor? Ayakta durmayın, yer var oturun; kontrol var ileride, çökün biraz geçene kadar halleri.
Boş yer çok; başında demiştim, boş yer çok. Cirit atıyor tilkiler, arılar, sincaplar, yer fıstıkları… Fıstık denilen de ne fıstık!
