Zamanları ortadan kaldırıverin; kaldırın, bir ucundan tutun, kaldırın, devirin sizin olanları öncelikle. “Ben hiç olmadım, ben hiçim,” demeden “olmadım, var olmadım”a gelin; orada kalın bir an. Denir ki, derler ki… Netleştirdiniz bunu o zaman; sizin, siz delinin bu dünya için ne kadar, ne dersiniz? Geri dönmeye kadar orada kalın; hayalini kurduğunuz deniz kıyılarını ne özlerdiniz, şimdi ayaklarınızda deniz. Ay, burnunun dibinde; yine hep öyle olur zaten, bu kadar büyük olunca çek yana. Hayatınızın dibe kadar gitmesine izin vermeyin. Bak, nasıl fikir birliği hali kendinle.
Bırak zamanı ne yaparsa yapsın; o çılgın kanepe düşkünü bir kedi gibi sıçrasın dursun bir yerlerde, bıraksın tüylerini, gelsin yalasın seni, burnunu sürtsün “koku bırakırım” diye. Peki hangi dilekler oldu tam zamanında? Var mı hesapta? Hep biraz geriden bazıları, çoğu hala beklemede; ne kadar farklı bir dünya ararken bulduğuna bak.
Oysa hep “seni seviyorum” diyenlerin, üstelik yemin edenlerin yalanını sen de biliyordun. Oysa yalan makinesi gibi olmuştun çoğunda; “hiç ayrılmayız” diyenlerin yokluğu hemen sabahına… Zaman onca şeye izin vermedi. Kırdı kanatlarını daha uçmayı bile öğrenmeden, her şey daha minik bir olmamışlıktayken üstelik.
Orada olduğu gibi tıpkı burada; hadi bakalım kıyısında şarkı hatırlayacağın, kumları tekmeleyeceğin, tadını çıkaracağın ıslak havanın… Islak kumlarına denize git; ne varsa at, getirsin sonra. Bir de öfkeyle yalnızlığının orta yerine bırakır gibi bıraksın çerini çöpünü.
