Yazar Olmak Çirkinlikle Başlar

Yazar olabileceğime ne zaman inandım? Seninle karşılıklı oturuyoruz; bana bakma ihtiyacı bile duymadan etrafı kolaçan ediyor gözlerin. Öyle demiştim, kırılsın incinirsin diye değil; hayatında bir dış ses yazarı olduğumu bildiğimden, anladığımdan. Giderayak gülümsemişti; sanki bir kıskançlık vardı bir yerinde bu lafın, kendine bir doğrulama daha bulmuştu belki, o gülümseyişte kalmıştı yıllara. Oysa yazar olacağıma, yazılarıma başlarken daha aynaya baktığımda... Birkaçı hariç şairlerin, yazarların kendilerinden beklenmedik beklenti... Şiirlerden, yazılardan, romanlardan kafanızda biri belirir (şimdilerde "imaj" diyorlar) o imaja benzemez çıkar çoğu. Benim kafamda öyledir belki; adamlar, kadınlar güzeldir, ben "çirkin" diyorumdur.
Öyle başlamadı yazarlığım. Şimdilerde olmayanı görmek, olacağı görmek gibi bir meraktan daha çok; "Ben bilirim, ben bildim" olacakları bildiğimin bir kağıda geçiriş durumu.
Ne kadar anlattıklarım, yazdıklarım... Hiçbiri bile çıkmamış olsa, yaşanmadığında yaşanmış oldular, yaşandılar; o duygular oralardan geçti. O duygular önceden vardı, var olarak yaşandılar, öğrenildiler; edilgenlikleri bile bir yerlerde uyurken "Gel buraya" uyandırışıyla.
Nasıl bir yerlerde var olacaklarını bildiğin, üstüne üstüne koşar adım; sadece ben olsam neyse...
Bakmayın buralara nasıl geldiğimizi bilmediğimizden değil! İyileri yok etmeyi, ortadan kaldırmayı biliriz ve onların yokluğu nesil geninde kendini orta yere koyar. Kötü; elma kurdu, sivrisinek gibi çoğalırken, iyi hep bir avlanma telaşında oradan oraya üremeye bile vakit bulamadan yok olmada.
Şimdilerin derdi bu: Aynı hız çoğalmalar, fare misali istilalar... Oradan ortaya çıkacak olan fayda yılana; bu sefer o çoğalacak olan bizim mutfak dolabındaki tele ne kadar güvenebilirsek, o da!
Yazar olmak, yazı yazmak tam bu çirkinlikle başlıyor: Önce çirkin olacaksın, çirkin olduğunu bileceksin.
Yakışıklıysan, güzelsen, elin kalkıyorsa havaya; e sen de erken ölmeyi bileceksin!