Güncel, günlük kişisel weblog. Yaşanmışlıklara ve yaşanacaklara dair düşünceler...
Değişmediğimi savunurum hep, oysa bir dolu şey gibi ben de değişmiş olmalıyım. Kafamda onca birikmişlik ve onların en büyük mimarı, her şeyi, hepsini olmasa bile çok okumuşluk... Telefon rehberleri yok…
Neden diye bile sormadığını biliyorum sorsan bilirdim. Sormanı bende istemedim yanıtı belli olsa bile bir ukde yer alabilirdi sorulduktan sonra. Ölçülen parçacıklar misali. Oysa di li miş li onca şey…
Az olmadı; zamanlar birbiri üstüne katlandı bir kaç deste, daha da fazlası... Sen sadece gittin. Kalanın çok var, bir yerlere tıkıştırdıklarım hariç epey hafiflemiş olmalısın, rahat gittin... Bıraktıklarınla hep beraber…
Hep bir dileğin vardır, en olmazını istersin. Olmaz da... Olmayınca bir dargınlık, bir küslük değil elbet; bir kırgınlık, bir kırıklık gönlünün bir yerinde... Michio Kaku, "Olanaksızın Fiziği" kitabında olanaksızlığın nerede…
Bir dolu ölüm gördüm, bir dolu öldüm, bir dolu öldürdüm... Zeze'nin Portuga'ya söylediği gibi: "Öldürmek Buck Jones'un tabancasını alıp 'Güm!' diye patlatmak değil; onu yüreğimde öldüreceğim artık sevmeyerek." Şeker Portakalı'nda…
Gemileri yaktığın o günü hatırlıyor musun? Hani Zerrin Özer'in "Karşıki Sokak" diye bahsettiği o anı... Gemiler o gün yanmıştı; geriye gidilemeyecek bir yangın, dönüşü yok. Yürünen kaldırımların taşları, çıkılan merdivenler…
Başka zamanların olması dilenir çoğu zaman; başka bir zamanda olmak, başka bir zamanda doğmak, başka bir zamanın yaş almışı olmak... Başka bir zamanda karşılaşmak, başka bir zamanın aşığı olmak... Bize anlatılan…
Gecenin müziği Hauser'de kalmış olmalıyım. Kulağımda hala o varmış gibi... Serin bir sabah ararken terleyen çellonun fısıltısı... Alıp götürüyor "Özle beni"lere. Geçenlerde André Rieu'da benzer duyguları yaşamışlığım var. Nasıl bir duygu…
Düşünce ayrı bir kuvvet olarak hayatımızda var. Kurgu, düşüncenin yandaşı; yapı taşları bize kelimelerle var olmaları... Fikirler başka bir yerden gelmiyor, kafanın içinde bir yerlerde oluşuyor. İyisi, kötüsü, fitnesi, sevgisi...…
Hemingway'in Kilimanjaro Dağı'nda duyduğu hayvan çığlıkları... O öyle anlatmaz bilirim, ben tam da o çığlıkları duyar gibiyim. Yalnızlığın, sessizliğin, karanlığın orta yerinde; çok uzak olmayan, çok uzak yerlerden gelir gibi…