Ruhumuzun bir yerlerinde var mutlaka; genetik olarak yerleşmiş, bir türlü atamıyoruz içimizden. Biraz uzağa bile bırakamıyoruz. Yaptığımız her işin bir yerine bir adam sendecilik, bir boşvermişlik… “Yahu bu sefer de böyle olsun arkadaş, bizden öğrenir işi, bizden,” dedik ya… Haliyle yaptığı işe de laf söylenecek hal yok; “Kabul, tamam,”larla geçiştirilmişlikler […]
Akşam az sonra gelecek; vazgeçmelere oturmaya gideriz belki. Bir şarkının öğrenmiş olduğu vazgeçmelere ait bir şeyler mırıldanmasını… Hiç olmazsa nakaratını sessizce, kimse duymadan akşamın karanlığına bırakmasını isteyebiliriz. “Vakit tamam,” demeden vaktin geldiğini hissedebiliriz yorgunluğundan günün. Gün batımında kızıllığından belli oluyordu; nefes nefese bir gün daha bitiyor, vazgeçiyordu yeni güne kadar. […]
Aklınıza bir şeyler takılır; saçınıza takılan, rüzgarda uçan bir dal parçası gibi… Saçınızda vardır; ne olduğunu, nereden geldiğini, zararlı mı zararsız mı bir korkuyla, el yordamıyla, bir silkinişle bulursunuz. Kolay olmaz kurtulması, kurtarırsınız kendinizi; belki biraz silkiniş yaparsınız. Aklınıza takılan sorular da öyledir; benimkiler saç olmadığından pek durmuyor, kolay kurtulunuyor […]
Sizde de var mı? Bende bir duygular zinciri var; elimde tesbih, hem de sayısı çokça… Tek tek çekiyorum; bir dolu korku, hepsi sırasını bekler düzende. Belki insan olmanın, ayrılmanın diğerlerinden en belirgin tarafı, bu korkuları biriktirip yanında taşımakla başlıyor. Başına geldi, bırak gitsin; yenisi gelene kadar “O da neymiş?” havası […]
Akıl akıl değil benimkisi; bir anda nerelere takılıyor… Hani kayalıklarda balık avlamak için misinayı takarsın diplere; kurtarmaya yarı zaman, avın kurtaramazsın, yenisini atarsın, o da takılır. Kurtarmakla uğraşırken zaman biter; koparır dönersin. Yarın yine aynı yere atıp, takıp gideceksin, “Balığa çıktım,” diyeceksin. Doğmadan az önce (tabii hayatının başrolü sen olduğundan) […]
