Lokması Ayrı Gitmeyen Birliktelikler

Neden diye bile sormadığını biliyorum sorsan bilirdim. Sormanı bende istemedim yanıtı belli olsa bile bir ukde yer alabilirdi sorulduktan sonra. Ölçülen parçacıklar misali. Oysa di li miş li onca şey anlatırken içinde senin olacağın bir şeyleri di lere miş lere karıştırmak karışacağını bile düşünmek hiç kabul edebileceğim bir şey olmadı. Hayatımın çoğunu seninle seninle bile biraz ayrılık sen ve ben çoktan bence biz olmuşken seninle sen bensin üstelik nasıl ne diyebileceğimi bile kaleme anlatamazken. 

Hayatı bölüp değil eğrisiyle doğrusu ile birlikte buraya kadar getirip sonra sen ben ayrılığı bile o kadar aynı dilimler aynı yapı aynı parçalar.

Sadece bir yerlerde bu kalemin ucunda sen neredeyse yoksun seni yazmak yok öyle bir birliktelik hiç bir lokması ayrı gitmeyecek halde öyle kalsın.

Sağ kolumu bile bazen koparıp atasım geldiği bazı zamanlarda senden seninle olmaktan senle aynı yüreği aynı kanı aynı beyni paylaşırken seni bir yerlere taşımak korkutucu düşünmesi bile di lere miş lere seni kaptırmak bir de seni sana sanki başka birini anlatır gibi anlatmak.

Varsın işte iyi ki varsın var ol orada kal.