Zarif'ti adı sevdiğinin Zarife. Sıkılganlıkla sessizliğin biraz korkmuşluğun tam da yakışır iyice çekingenliğin karışımı süklüm püklüm bir duruş. Kafeste kuşlar gibiydiler, birbirlerine bile bakmaya korkar halleri. Sadece gözlerini kırpıştırır, taşlı…
Hatırlayın diye konu olmamışlardı. Hatırlamayın. Yağmura direnerek gidileni, unutulmuşlukları. Susardı, konuşsa bile. Birlikte topladıkları dokunulmuşluklar, anlatılmamışlıklar, inanmamışlıklar, duyulmamışlıklar çuvallar dolusu. Eylül müydü başlamadıkları? Saat 12.Günü bitiren mi? Ortadan bölen çok…
Epeydir ortada yoktun. Yüreğimde bir telaş. Birden yok olmak. Kafanda biraz karışıktı. Kapını çalıp soramazdım, sormadım. Kapın dediğim onun da nerede olduğunu bilmem o ayrı. Nasılsın? Gözlerinin rengini bilmem, soluğun…
Bir müzik binip bulutlarına alıp sizi götürüverir geçmişe. Bir anda yüreğinizi geçmişin içinde duyduğunuz o pamuk daha sert yumuşak içine sığınılacak duyguya taşır. Bir melodi eskinin yaylısı ile bir başka…
Masum içinde hiçbir şey barındırmayacak kadar masum bir soru. Aynı şekilde aynı sadelikte masum cevap. “Hayır.” Sesini duyuyor, artık korkmuyor. Hiç korkmayacak bundan sonra. Artık hiç yanlızlık duymayacak. Aç kalmayacak…
İnsan ne istediğini öyle pat diye söylemez, söyleyemez ayıp mayıp diye değil birden aklına daha iyisi gelebilir diye. Ama bazı düş gibi kitaplara baktığınızda sevilen diyelim yaşlanmamak, uçmak, zaman da…
“Zarar görmeyecek yerde değilim anılar hâlâ zehirli daha acıtıcı çok acı.” Şarkı bunu söylüyor tam da böyle. Zor yine de anıları özlemiş olmak. Özlemleri dile getirmek, yeniden hayata getirmek hatırlamak…
Alın yazısı, kader alın bolca, biraz kör talih, tüh be katın Lizbon sokaklarının Beyoğlu’nun arka dar sokakları benzeri çokça karanlık sokaklarında kadın sesi biraz sert biraz korsanımsı bir şarkı söylüyor…
Bir zıpla çoban yıldızına dokun. Ölü günler var, yanık geceler, tütsülenmiş akşamlar bir avuç diş kıran leblebi örneği seç. Yaralılar var ölmemiş yaşasa yaşadı denmez günler, ucu yanmış üstüne basılmış…
Mayıs çiçekleri vardır, mayıs böcekleri. Adamın ensesine kaçan, ağaçlardan saçlara olmadığında başlara musallat olanlar değil. Yaza az kalan zamanda yaz olmadan önceki son ilkbahar da açmış olan yaşayan yaza belki…