Acı olduğu kadar dinlenmesi, yazılması zor bir hikayedir. Suç ve suçlu ile çok ilintili olmayan bir yerden bunu anlatmamak yine de Robert François Damiens’e 2 Mart 1757’de neler yapıldığı şimdi bile yazılması insana çok acı verir, sırf o yüzden. Kerpetenle çekilen organlar, onların yerine sıcak kurşun dökülmesi, atlara çekilerek parça parça edilmesi, atların gücü yetmeyince yeni atlar ilave edilmesi, yine de yetmeyince satırla bıçakla. Her neyse, suç babası kralı bıçakla öldürmesi; şimdiki hali ağır müebbet hapis, yirmi beş senede çıkar.
Nereden nereye derken. Nereye gidiyoruz diye de soruyoruz.
Meksika’da, dünyanın çokça görülen başka yerlerinde de olduğu gibi doğru dürüst çalışan, işini yapan insanları yargılayıp onları infaz eden, ettiğini alenen ilan eden, bunu neredeyse bir yasal kurum gibi yapan gruplar var.
Başka yerlerde yok mu? Elbette var ve dünya bununla baş edememe haline doğru evriliyor.
Düşünün, pardon düşünmeyin, sadece bakın, seyredin: suçluların, suç gruplarının hakim kürsüsünde olduğu, suçsuzların yargılandığı bir yapı, bir dünya, bir evren, hem de çok yakın dünya. Bu işi savsaklayıp görmemezlikten gelip işine öyle mi geldi bilemem artık; her türlü kabul görmüş yasaları, kuralları hiçe sayıp bakalım ne olacak merakı bile olabilir bir aymazlıkla. Hadi yepyeni… Yoo, hayır, en eski gücün iyi kötü fark etmez kararını kendi kararı olarak dikte eden, edebilen bir durum, dram, her ne derseniz o.
Nereden nereye.
