Yarayı Kaşımak Gibi Bir Duygu: Özlemek

Özlemek... Tam tamına tarifi en zor duygulardan biri. Bir yarayı kaşımayı istemek gibi bir duygu; kaşınıyor... Kaşısan kanayacak, yara yine yara olacak. Kaşımasan bir huzursuzluk orada... Elini uzatsan, okşasan yetmez; öyle tırnaklarını sok, kanat ister! Anlattıklarımın çoğunu değil, hepsini özlediğimden... Nasıl bir şeyse... Daha çoğu anlatmadıklarım; benim, sadece benim olan, birilerine, bir şeylere ait olmayan, sadece benim olanlar... Çoğu o an duygularım benim, bana aitliği olan kısmı o. Özlüyorum, bir şeylere rağmen üstelik!
  
Şimdilerde bir düşünce daha (ispat edilmediği için kabulü olmayan): Geçmişi değiştirmek... Geçmiş, gelecekte verdiğin kararları biliyor ve ona göre davranıyor olabilir mi?
  
İnsanın önce aklına geliyor, sonra aklına gelen... Aaa öyleymiş! Bir hesap kitap... "Buradan geçecek, bu köşede çarpışacağız birbirimize, elinden kitaplar düşecek, toplayacağız birlikte, bana bakacak, bakacağım gözlerine" filan... Senaryo gibi! "Sen gel bu köşede dur, geliyor şimdi, çık, kitaplar yere düşsün... Yağmur yoktu, bu sefer yağmurlu olsun."
  
Geçmiş, benim onları, o anları, zamanları özleyeceğimi bildiği için... "Gitme" demelerime, "Gitmesin" demelerime, "Bitmesin" dileklerime... Sırf sen yok, sırf ben özleyeceğim diye... "Hadi bana eyvallah, aklına iyi yerleştir bak, bir daha sırf ben özlediğim için..."
  
Yokluklarına alışmak, diz boyu yoklukla dolaşmak zor, kolay değil bir şeylerin artık olmayışı... Ve olmayışlarının kararlarını benim veriyor olmam adalet değil, hiç değil! Bana yüklenecek büyük suç ve ben masumum, masum kalmak istiyorum.
  
Kelam nasıl oluyor da başında "özlemek" diye başlayan özlemi, özlemeyi biraz olsun anlatmak... Yarayı biraz kaşımak, biraz kaşımanın da bir zevki vardır, onu tatmak... Biraz da öyle, tatlı tatlı... Hani az biraz kanatarak, deşmeden yarayı, oralardan başlayıp...
  
Özlüyorum. Özledim. Özlemeyi seviyorum, onunla, onlarla yaşamayı.