Valizinde Biriktirdiğin "Acaba"lar Hangi İstasyona Gidiyor?

Hayatın çok küçük bir yerine sıkışmış, kıstırılmış bir zaman dilimi... Henüz adı konmamış, hiç konmayacak bir gece karanlığı; bir soluk ta yatağın bir ucunda bir yarını karşılamaya çalışıyorsun, bir çuval "acaba" yanı başında. Dışarıda tipiye sarmış, dolanmış bir ayazlı rüzgar; pencere aralıklarında fısıltısı...
Zamana gelmeden az önce durdurmak istediğin, al işte durmuş! Sarı atkısı olsa pek bilinen, gülü olan... Gülün beklediğinden emin, beklediğini sanan o zamanlar... Zaman durdu; zaman durduysa yaşanmışlıkları bir valize koy, al gel. Pervanesi gıcırtılı dönen, eski ahşap kendisi gibi... Trenlerin gelmekten vazgeçtiğini sandığın, rayları şimdilik titreşmeyen istasyonun banklarından birine otur.
Soluğun sesi seni yalnız olmadığına... İstasyonda da yanında sorular; cebinden çıkardığın o kadar sorudan ancak sordukların: "Bu istasyona gelen trenler nereye gider?" Soru senin genellemen, yakışık almıyor; sen "Nereye gideceğim?" demiyorsun. Soluğun seni nereye götüreceğini, gider misin? Yüreğinde gitmek gibi bir niyet... Oysa seni bekleyen gül, cebinden çıkaracağın koyun resmi, yılanın sözleştiğin bekliyor olacak.
Valizde neler var bir merak; karıştırsan yaşanmışlıkları merak ediyorsun. Soluğun sesini bir daha dinliyorsun; zaman geçip gitse mi yoksa biraz daha...
"Sen uyumadın mı?"
Yahu tren gelecekti, bekliyorduk! Sen nereye gidecektin, geçmişten geleceğe neleri götürecektin? Valizin hazır, ben gelecek miydim, gelse miydim? Sorular orta yerde kaldı; zaman bütün hızıyla, bir ışık hızıyla sadece ta o zamandan bu zamana, çuvalla acabadan çuvallarla acabaya...
Sığabildin mi gittiğin yere? Sığamadığını biliyorum hiçbir yere... Orada, hiçbir yerde rahat mısın? Bir yerin var mı, bir yerin oldu mu?
Sorma, ben de bilmiyorum güle ne olduğunu, cepten çıkan koyunun ne olduğunu, ne yaptığını, yılanla buluşmayı... Aklım başka yerlere savruldu; sarı atkı nerede?
Kalem biliyor; anlatmıyor, yazmıyor, suskun.