"Ben İyiyim" Tiyatrosunun Titreyen Repliği

"Ben İyiyim" Tiyatrosunun Titreyen Repliği

Arkama bile saklanmadın; saklanmadın, saklanamadın değil... Şimdilerde elimi tutup beraber yapabileceğimiz bir şeyler aklının kenarına bile gelmiyor. O kadar yakınken, o kadar kopuk! Diz boyu yalnızlık çamurunda ben, sen... Bulaşmasın çamur; korktuğundan değil ya, bulaşan yalnızlık senin yalnızlığına benzemiyorsa... Cebinden suskunluklarını çıkartıp gözlerinle tüketiyorsun, ağzına atıyorsun çaktırmadan; gözlerinde çıtırtısı, hafiften oynayan çenen.
  
Seni anlamıyorum, zekam yetmiyor! Sen pişerken dünyanın bir ucunda, kızarırken, olgunlaşırken... Milano sokaklarında gecenin sabaha yakınlığında, bir taraftan "Benim ne işim var burada bu saatte?" derken... "Bitmesin şarjım" korkusu da o sırada seni saran korku çemberinde, sarmalında olanların en düşüğü! Sesini titretmemeye çalışarak: "Sen uyu, siz uyuyun, ben iyiyim" tiyatrosunun repliği olurken... Tekrarlamak, ezberlemek istemediğin bir oyunu oynarken "Ne güzel zamanlardı" diye şimdilerde anlatır oluyorsun. Baksana, nasıl dik durabiliyorsun benim süklüm büklümlüğümde!
  
Yüreğim dolu, senle doluyor, taşıyor... Alışmışlığında yalnızlığının, dolu yüreğin sadece dolu olduğunu görmek, bilmek yetmiyor, biliyorum. Yalnızlığına bir yalnızlık daha katmak, bir başka çeşidini tatmak... Tatmak için çatal, kaşık almak eline, o bile "Öf ya" tembelliği değil; yılmak, yılıyor olmak... Bir daha mı?
  
Saklanmadın ne benim arkama ki saklansan saklayabilir miydim? Saklardım elbet! Güveni hep var saklayabilir olmamı, niyetimin saklayabilir olması... Güvenli saklanacak bir yer benim arkam mı? Hep bir "Acaba al yalnızlığını da başına çal" öfkesiyle bir kalkışın... Seni benden çok korkutan o! "Ya sabır"ların sebebi de buna yakın.
  
Nerelerden geldik nerelere... Sen sabahın en yakın saatinde gözlerini yum. Uyu... Uyumak, başlayan günün hediyesi olsun sana.

Bu yazıyı paylaş

Facebook X Threads LinkedIn
#Yaşam