Jack London Misali Trenden Atlamak

Kasvetli, ağır havalar, karanlık sabahlar yük katarları gibi insanı ağır ağır bir yerlere taşıyor. Binme, atla! Jack London okuduysan daha durmadan, durmaya niyet ettiğinde ileriye doğru bir hamleyle üstelik... Hatırlama; unutulmuş bir şeyleri değil, unutulmamış, unutulamamış, elinde, hafızanda kalmışlıkları bulmaktır. Bilgisayarda bile format atılmışlıkların bir gerisine gitmek kolay değildir; şimdilerde çok zor olanı yapıp ayak izlerinden bir yerlere ulaşılabiliyormuş, anlatılıyor. O kadar zora bir başkasının "Beni hatırladın mı?"dan çıkarmaya bir gayret: "Onu evet, onu da evet... Yine hatırlayamadım, sen formata denk gelmiş olmalısın!"
Hatırlamalısın... Çok doluydu artık, kımıldayamayacak kadar hani, çok ağır geliyordu taşıması yükleri, yüklerim. Bir köşeye çöküp bir nefes alma hali bulmaya çalışırken o köşede bırakmış olmalıyım; unutulmuş, silinmiş gitmişliklere bırakmış olmalıyım. "Bir köşede" derken, o köşe nerede? Hani gidip alayım... O da yok; silinmişlerde onu da her nasılsa.
E, elimi hiç bırakmamış olan yalnızlık, bir de hem düzenbaz hem ortalık karıştırıcısı bu kalem! Deşilecek ne bulursa bir neşter gibi, cerrahın acımasızlığını örnek almışçasına dibine kadar, kanatana kadar deşip durur. Bir bunlar, bir de yapışmışlıklarım, kenelerim de sen... Bir arada, beraber yaşamaya alıştığımız üstüm başım lekelerim, körlüklerim, sendelediklerim, dökemediklerim, benle kalanlar... Hoşnut muyuz? Buraya kadar gelebilmişiz; bundan sonra da hafızanın bir yerlerinde ortalığı pek kirletmeden, gürültü etmeden sakince...
Birlikte olmaya o kadar alışmışız ki yalnızlık bile yadırgamıyor onları; bir kedi uysallığında... Tamam, acıkmışlıkları var; dert etmiyorlar, idare ediyorlar onlar da.
Birazdan güneş açar, kasveti kalkar gider sabahın; soluk alınacak bir gün bırakır bir dahakine kadarlık.