Selim İleri ve Murathan Mungan Hafızası

Vardır ya, boş bir zamanlar bulduğunda eskileri karıştırmak gelir içinden... Hep vardır zaten, yine de boş bir zamanı beklersin. "Boş" demek biraz yanlış tanım gibi; içinin kaldıracağı bir an, zaman daha doğrusu. Murathan Mungan "Sinemalarım" diye bir kitap yayınladı yakında. Alıp bakmak hiç kolay değil; maddi olarak da ta gitmek, almak ayrı... Selim İleri geldi aklıma; hatırlıyorum da sinemalar, filmler, dergiler, senaryolar bahseder... Var mı, yerinde duruyor mu? Bir daha okumak iyi geliyor, unutmuşum Selim İleri okumayı da.
  
Son zamanlarda yaşadıklarım sanki biraz bana öyle gelmiş olabilir; yaşarken bir şeyler bir şeylere benziyor. Selim İleri'nin "Dostlukların Son Günü" kitabında bir hikaye: "Yarın Ağlayacağım"... Mevsimi değil gelinciklerin; bir baktım incitecek bir şeyler filan... Kadir hissettim kendimi!
  
Hatırlıyorum, ağır kitap... O kadar insan, tanıdık isimler... Yine de demiş, yapmış. Şimdilerde hiçbir nüshası kalmamış edebiyat dergileri, eleştiriler elde bıçak kes türü... Şimdinin "okşa beni"si, o zaman ciddi ciddi yaralar açarmış; değeri varmış. Şimdilerin iki like'lı beğenmişlikleri...
  
Ağır zamanların ağır koşuşturmacaları: "Yazı çıktı, çıkmadı... Neden?" İsimler, yara açılan zamanlar, yara açanlar, yaralananlar, olması gerekenler...
  
Dostluklar vazgeçmeye heves ettiğinde, daha içinden geldiğinde zaten vazgeçtiğin için dediler, söylediler, yaptılar; sonradan gelir. Zaten dost oldukları tartıya çıkar bir halde; yazmaz, okumaz, bilmez, görmezden gelir, aramaz, sormaz... Bakmadığını hissedersin aslında! O son gün, "dostlukların son günü" geldiğinde gelmez; çok önceden bütün ipleri, halatları kopartılmış, akla konmuş bulursun son günü.
  
Ne okuyordum, nereye atlayıverdim? Neredeyse elli yıldır okumadığım, çalışmadığım yerlerden çıktı sorular! Yeniden okuyorum, hep yaparım yeniden... Hafızayı, karışmışlıkları, atılmışlıkları kargaşadan kurtarmak için.
  
Aranmamışlıkları, görmezden gelmeleri, hesapsız hesaplıkları hayra yormak adettendir.
  
Bir yerinden kopacaktı, buradan yırtılıverdi! Hoyratlığı hep yaşanır, hep vardır. Başka zamanların aynası oluverir hayat.