Öğrenmenin Harcına Katılan O Büyük Emek

Öğrenmeler vardır, öğrenilmişlikler... Yolu vardır öğrenmenin, dershane bedeli vardır; her dersin bir bedeli vardır. Para ile, maddi ödenenleri bedel olarak saymayın! Verdiğiniz onca emek, onca vazgeçmişlik, onca zaman ve onur, gurur, ter vardır... Manevi ruh vardır, kişilik vardır öğrenirken harcadığınız, verdiğiniz... Kıymetini bildiğiniz, bilmediğiniz, öğrenmenin harcına kattığınız yürek vardır, cesaret vardır. Öğrenmede en son okul vardır; yol vardır sizi öğrenmeye taşıyacak, oraya kadar götürecek... "Bak böyle daha kolay," hani kısa kestirmeleri gösterecek; yoksa nasılsa dersinizi alacak, öğreneceksiniz.
  
Yol konusu, büyük bir ihtimal benim çok gevezelik yapamayacağım, düşüncenin otobanlarını hazırlayan felsefenin konusudur, olmalıdır; oralarda pek laf edemem. Bildiğim tarih de bu konuda bir şeyler anlatıyor. Önce yola ihtiyaç olması, "Yol istiyorum," diyen bir beyinler topluluğu olması... Yolun en azından güvenli olması, bilimsel desteklerinin kuvvetli olmasa bile beyinlerin kullanacağı kadar, anlayabileceği kadar yapılacak, sonrasında gidilecek kabulü görmesi gerekir. Önceden, her ne kadar yeni olsa bile test edilip varılabilir, gidilecek olan yere birileri, bir canlı, canlıların ulaşılabilirliğini kanıtlaması... Pek değil, söylenmesi, anlatılması, akla yakın bir ulaşma hikayesinin olması gerekir. Böyle olunca bilenlere, bilmesi gerekenlere, duyması gerekenlere sorulması, fikir alınması önemlidir. Efsaneler, hikayeler, masallar dinlenmelidir! Sonra o keçi yolundan birileri gitmelidir gidilebilecek yere kadar... 

Uzmanlıkları yol konusunda dere, tepe, zaman, tabiat, doğa, dağcılık, denizcilik ne ihtiyaç varsa onlarla yüklü, kalifiye mantığı, düşüncesi olan, yeni gördüğünde bir şeyi sorgulayıp kabul edilir fikirler ortaya koyabilen birileri olmalı... Cesaret de var olmalı gidende!
  
Ne çok "Gevezelik yapmam, yapamam, yapmayacağım," diyerek...
  
Geyik olsun diyerek başlanmamış bir sohbetti.