Mentalist Gözlemleri Kararsızların Kararlılığı

Trene binmek üzere peronda yürüyorsunuz... İki kişi kollarına girdikleri makinisti yerine, lokomotife götürmeye çalışıyorlar. Tanıdık suratlar değil; makinist de taşıyanlar da öyle... Sarhoş bir hali yok, sanki Stephen Hawking türü bir yoksunluğu var gibi. Olsun, biniyorsunuz trene; güveniyorsunuz. Tren yolunda gidecek; zaten yolunda gider, inek raylara çıkana dek!
  
O refleksi gösteremeyecek, o hızı olmayan birine emanet edilmiş trenin de... Her zaman refleks gösteremeyecek hafızasına dayalı, rayda inek görürsen ekranlarında "Hızını kes, durdur treni" (şimdilerde Amerika'da yaygın kargo robotları gibi bile olsa) hareket edecek sistemleri de kapatılmış olunca bir inek koca treni deviriveriyor. Sorun onunla da kalsa neyse! Sanki suçun kendi ineğinde hiç yokmuşçasına inek sahibi bir de... Treni hep aynı saatte geçen, o zamanda kazaya karşı kollanılması gereken o anlarda işini yapmamış olmak bile onu durdurmuyor: "Sürüm zarar gördü, şimdi eksik inekle ben ne yaparım?" bağırtısıyla sürünün hepsinin tazmin edilmesini istemesi!
  
Ekonomi ile ilgili değil; dünyada yaşananlar neyi anlatıyor? Stephen Hawking bile yönetiyor olsa treni, onca eksiklik varken bu trene neden bu kadar güven duyuldu? Göz göre göre sen güvenip bindin, kafan ondan sarılı!
  
Bunlar fasa fiso! Bakmayı, görmeyi öğrenememiş... Hani "Mentalist" dizisi hayranlığımız da sırf bu sebep! Trump'a bakın; karşısında zayıf, hiç edilecek, zaten hiçe yakın rakipler karşısında kazanmayı... Daha doğrusu rakiplerinin kaybedecek olması, kaybedecek olmaları Trump'ı kazanmış yaptı! Rakip olmayınca Trump gümbür... Seçim sırasında manevralar treni daha da çabuk devirdi.
  
Amerika yine dünyaya bir ders verdi: Kararsız görünenlerin ne kadar kararlı olabileceklerini, topluluk zekasının toplanmadan nasıl olabildiğini... Yapay zeka filan derken, ortalama zeka ile —ki yapay zeka da öyle bir şey gibi duruyor şimdilik— hesapsızlığın da bir hesabı olduğunu gösterdi. Güvenilir mi?