İlaç Gibi Yutulan Günler ve Sığ Hesaplar

Yaşamak adına bir şeyler yapıyor olmamız; ne kadar yaşadığımızın sorgulanmasına, başkalarını değil bizim kendimize soru sorup cevap almayışımıza engel değil. Bakmayın hayatı langur lungur yaşıyor olmak, ilaç gibi yutulan günler gibi zamanları geçirmek... Ne yaptığını, ne yapacağını bilmeden... Elbette planı programı maddiyat üstüne kurulu birçok kişinin vardır planı, programı; onlar değil. Nereye varacağını bilmem ne olacağım, şu kadar para kazanacağım değil... Aşılanmamış gülün, meyve ağacının verimliliği kadar bir hayatı yaşamak değil; bir yatı, bir dolu yatı katı olmak değil amacın, bir dolu yat kat olması da değil. Ne olacağını, ruhunu nasıl dolduracağını, nasıl mutlu... Mutluluk bir doyum değil; hep bir dolmayan küp gibi "Doldur doldur dolmasın" kıvamında yaşamayı planlamak, kurgulamak, istemek... Uğruna verdiklerinin değerinin aldığından fazlası (bu anlamda olabilmesi için) bir şeyler yapmak, yapıyor olmak, onu planlamaktır, o yolda gitmektir esas olan.
  
"Şusu vardı, busu vardı"ların sonunda dudaklarında keşkelerinin burukluğunu taşıyan bir gidiş öyküsü hep vardır. Mutlu bir son çok fazla kişinin harcı değildir. Zaten kim ne bıraktıysa geride kalanlara hep az gelmiştir; hep bir "Burası, bunlar onların olmalıydı" kavgası, sürtüşmesi, kırıklığı, kırgınlığı gidene okunan niyetlerde, hayırlardan hep fazla olmuştur diyebilirim. "Bırakma, ye!" diyebilmek bana göre pek doğru değil. Hep bir yarın varmış gibi bütün ittifaklar doğru kurulursa, var olursa bir yerlere... Daha kötüsünde bir yerlere sığmak gibi de bir amacı vardır mutlaka.
  
Oysa aşkların, sevdaların, başka başka olayların... Dinlenecek o kadar türkün, şarkın, söylenecek o kadar hikayen, masalın, şiirlerin, hayallerin... Okunacak onca kitabın, dergin... Onca seyredilecek filmlerin, gösterilerin, tiyatroların varken... Hepsine ayrılacak zamanın, sevmeye ayıracak o kadar yüreğin varken bir kumbara yapıp hepsini o kumbaraya tıkmış, oralarda kalmış olmak!
  
Yaşın en büyük kepazeliği de bu gevezelik...