Gemilerin Yakıldığı O Gün

Gemileri yaktığın o günü hatırlıyor musun? Hani Zerrin Özer'in "Karşıki Sokak" diye bahsettiği o anı... Gemiler o gün yanmıştı; geriye gidilemeyecek bir yangın, dönüşü yok. Yürünen kaldırımların taşları, çıkılan merdivenler aralarına karıştırılmış... Cebinden Grimm Masalları'nda anlatılan, yol bulayım diye serpiştirilen yollara ekmek kırıntıları misal: Geri dönersem bulayım çocukluğu... 

O, hep seninle beraber gelecek olduğunu zannettiğin vurdumduymaz yaramazlığının terk ediliş anı... Yüreğinde bir telaş, "Kalk gidiyoruz, bize buralarda yer yok," diyen mızmızlığın bir yerlere saklana saklana, süklüm püklüm kayboluşları, elveda demeden üstelik bir suçlu gibi.
  
Gelen artık seninle yıllar boyu kavga döğüş birlikte yaşayacağın, hayatının her karesinde birlikte (çoğu zaman başına çorap bile örecek, sana yalnızlığı, haytalığı, hırçınlığı öğretecek) her türlü rezilliğine, her coşkuna ortak olacak, çıkacak seninle başka yerlere; "Hadi"lere, "Dur"lara, "Yapma"lara direnecek... Aklını masaya yatırıp peynir ekmek ne varsa yedirip "Afiyet olsun"lara taşıyacak gençlik denilen illet... Sonraları kovsan da bu yaşında bile, "Ne var, ne yapıyoruz ki, dursam sana ne zararım var?" yılışıklığıyla artık bir sığıntı gibi olsa bile bunca dostluk, beraberlik, yarenlik hatırına seninle olan...
  
Hatırlıyor musun, büyümek nasıl bir şeydi? Çocukluğu terk etmek... Terk etmek zorunda kalmak...
  
Aşık oluşun, aşık olmanın başı çocukluktan vazgeçmektir. Vazgeçtiğin yalnız çocukluğun olarak kalsa yine iyi; gençliğinin bir yerlerde paramparça bir halde elinde kalması... Hayatına çöp kamyonu misali sıkıştırılmış, hala birçoğunun neden nasıl olduğuna dair fikrinin olmadığı pişmanlıklarının bu kadar çok olması... 

"Unuttum, vazgeçtiklerim" dediklerinin artık taşınamayacak olmasından bir yerlere saçılmış, bırakılmış olmaları... Hepsi o gemileri yaktığın, istemeden tutuştu savunmasında kendini kandırdığın o an...
  
Gerisi hep aynı: Aşk eski bir yalan, Adem'le Havva'dan kalan.