İmzası Atılan Ama Sahip Çıkılmayan Binalar

İmzası Atılan Ama Sahip Çıkılmayan Binalar

Başka bir yerden bakabilirsiniz. Oradan bakmak kolay gelebilir. Elinize şehrinizin fotoğraflarını alıp dolaştırsanız... Sorsanız: "Bu binaları kim yaptı?" Altına imza attıklarından mimarlar, mühendisler "Ben, biz" diyebilirler. "Neden bu şekilde, böyle?" diyerek soruyu büyütseniz; size aslında sahip çıkmayacakları, çıkamayacakları, yapılmaması bir imza sahibinin direnmesi gereken bir dolu gerekçe sunup ötesinde kendi imzasıyla olduğundan sonrasında yapılanların yapılmamasının önünde en büyük engel olması, en kuvvetli direnç noktası olmasına rağmen o direnci gösterememesini cesaretle savunacaktır, savunur.
  
Farkında olmadan bir sabah kadın programında gibi hissedersiniz kendinizi. Şehrinizin neredeyse tamamı bu anlattığım gibidir. Sahip olan, sahip olması gereken aldatılmış bir boynu bükük biridir ve aslında ortalıkta olanın sahibi yoktur; kimse "Benim" diyememektedir.
  
Bu sadece şehir için değil; her yapılanın hemen kıyısına köşesine ekler, çıkartmalar, yapıştırmalar, yakıştırmalar, aslından uzağa taşımalar neredeyse gelenek, görenek, alışkanlıktır. Aslını biraz da bunlar yapılsın diye, aklımızdakine uysun, uydurabilelim diye hazırlarız.
  
Bakın, bayağı dürüstçe bakın: Hazırlanan planlar, projeler, yönetmelikler, kurallar, kurullar, kanunlar, kurumlar uyulsun diye değil, uydurulabilsin diye varlar.
  
O yüzden sahipsizlik yakışıklı bir durumdur. Deprem, çatlama, patlama, kayma, yanma, yok olma, ortaya çıkıverme hesaplarda olması gereken, düşünülmesi gereken haller olup hayatın hiçbir yerinde düşünülmeye gerek duyulmamış; "Olsun hele, olmaz ya, o kadar da değil" perdelerinin arkasına saklanmış durumlardır.
  
Hayatın hali işte bundan bizim için masaldır. Hayat masalıdır yaşadıklarımız; hikaye bile olamaz.

Bu yazıyı paylaş

Facebook X Threads LinkedIn
#Genel