Bilginin varlığı, hayata başka bir yerinden bakınca daha belirginleşir. İnsan, hayatının içindeyken göremediğini, dışarıdan baktığında fark eder. Bilgi her hâliyle evrende yerini alırken, evren var olduğundan beri oluşumuna dair kurallar da, kuralsız sandığımız durumlar da aslında bir düzen taşır. Kuralsızlık dediğimiz şey belki de henüz yerine oturtamadığımız, bilgisini kuramadığımız durumdur. Adını koyamadığımız için “kuralsız” deriz.
Her şey varlığıyla bilgiyi taşır. Elektronun, nötrinonun, bir ekmek fırınının ya da bir harfin… Bilgisayarın klavyesinde “z” tuşuna bastığımda ekranda görünen harf bile bir bilginin sonucudur. Ben bastım diye değil; o tuş, o harfi üretme bilgisini taşıdığı için görünür. Benden sonra biri de aynı tuşa bastığında aynı harfi oluşturacaktır. Bilgi, kullanan kişiden bağımsız olarak varlığını sürdürür. Bizim henüz bilmediğimiz, bize ulaşmamış olan kısımlar ise hâlâ oradadır.
Buraya nereden geldik? Sevgililer Günü’nden.
Ne alakası var? Dikkat ediyor musunuz; sokak röportajlarında kadına “Önce eşin mi sen mi gitsin?” diye sorulduğunda çoğu “eşim” cevabını verir. Aynı soru erkeğe sorulduğunda ise “önce ben” diyenlerin oranı daha düşüktür. Bir sunucunun benzer programlarında, eşini kaybetmiş beyefendilere “Çok ağladın mı?” sorusuna sıkça “hiç” cevabını vermesi de espri olarak geçiştirilir. Oysa bu durumların, gerçeğe dair bir yansıma bilgisi taşıma ihtimali az değildir.
Efendim, dönüp dolaşıp yine bilgiye geliyoruz.
Sevgililer Gününüz kutlu olsun.
