Güncel, günlük kişisel weblog. Yaşanmışlıklara ve yaşanacaklara dair düşünceler...
İniyorum otobüsten her zamankinden bir durak sonra. Yürüyeceğim bir damla bir daha yağmur başlıyor. Bir dolu kitap kucağımda yeni alınmış okunacak. Böyle yapmayacağım sözüme nispet. Yapmayacağım olmuyor. Kitaplarımı saklama telaşı…
Kışın bir yerinde, bir leylek gitmeyi unutmuş kar altında. Bir çiçek bahardan kalmışlığında daha kurumaktan vazgeçmişliğiyle. Bir gökyüzü griliği boş vermiş yaz günü edasında parlak. İnsanın ruhu böyle bir halde…
Yeni uyanmış gözler. Yağmurun damlaları arasında saklanan mavi bakan kahverengi gözlü genç kadın. Katili olmamış daha yılların. Güzelliklerle esneyerek güne bir merhaba. Kırıldığında bir mozaik gibi duracak olan hayatın cam…
Okyanusun rüzgarını karşısına almış uzunca saçları rüzgarda uçuşur halde. Hiçbir şey demedi. Hiçbir şey demeyişi nasıldı? Dalmış ufuklara bakıp uzaktan gelecek gemini bacası mı merak bakışı mıydı? İnanmam. İçinde öfke,…
Yapılanı meşru kılmanın bir yolu mu? Sinirleniyorum, yoktu veya istediğin oysa çoktu, birazda çoktu ulan!. Başına bir şeyler gelince günahı olması mı lazım? Ya da olmasa günahı yoksa daha çok…
Onca yoksulluk varken'in satır aralarına sıkışmış hem de başında bir sohbet “Altmış yıl önce, gençliğimde, bir kadına rastladım. Beni sevdi, ben de on sevdim. Sekiz ay sürdü bu, sonra kadın…
Bilirdi her köşesini. Şehir bazı ana kucağı olurdu, bazı yavruyu öldürmeye niyetli aslan. Düşlerine bile girer öylesi olduğunda kötü, gözleri kırmızı, dişleri sıkılmış hırlar halde. Şehir öyle olur mu? Olur.…
Sevdaları kurak olduğundan değil, bir de deniz sevdası olsun diye denizi yoktur kentimin. Denize koşmak istemenin nasıl bir duygu olduğunu bilenin bir sevdayı da aynı şekilde sürüklemesi, sürükleyebilmesi de bundandır.…
Doğarken öyle ufak tefek elleri boş bakmayı bilmez olmasına rağmen insan bir dolu yükle gelir. Hayalleri vardır, umutları, kaderi hayatının en son anına kadar hepsi. Alır, gelir. Gözlerinin kısıklığı, ellerinin…
“Aşkları köyde yaşanır bilirdim. Okurdum. Okuduklarım o zamanlar Kemal Tahir, Kemal Bilbaşar, Yaşar Kemal, Orhan Kemal hep öyle. Oralarda mıncıklı dokunmalı aşklar yaşanıyor, şehirde geldi, istedi, verdiler sinemaya gittik bile…