Loş Işıkta Çalan O Derin Caz

Loş karanlığına alışmamış olsa gözlerin... Masanın ötesinde nasıl bakıyor hiç umurunda bile değil! Gözlerini unutmuş gitmiş olman... Derinden bir caz sana eşlik ediyor; sana değil, gözlerine... Bırakıp unutup gittiğin gözlerin "Eskisi gibi değil" dedin, gittin... Gözlerin kaldı. Aynı sessizliği bozan caz şarkısı gibi; orada kalmışlığı güzel olan yaşamının gözlerinde yer alan bakışlarda... Bakışlar, onlar bile burada, bir tek olmayan sen! Dansa kalkalım, son danslardan biri, en son dans... Caz, sıkıntılı ortama senin gözlerin ve ritim.
  
Çoktan unutmuş olmalısın; bir beyaz atlı prens gelecekti, seni alıp götürecekti. Gittin... Gözlerini burada bırakıp bir denizci barında şen şakrak bir şarkıya eşlik ediyor, sallanıyor olmalısın. Şarkı bile bir kovboy country olabilir; ilk keresinde banço ile çalınmış şarkılardan biriyle... Ne kadar yakıştığını düşündüğün, saçların bukle bukle uzatmış olmalısın. Gözlerin burada; saklıyor olmalısın gözlerinin yokluğunu parlak, belki dönen ışıklar buranın loşluğuna inat.
  
Renkleri, hepsini unuttuğumdan siyah beyaz yaşanmışlıklarda, siyah beyaz hayatlar... Henüz boyanmamışlıklarda...
  
İçinde onca duygular yoğrulmuş, hep siyah beyaz kalmış birikmişlikler bir masaya sığmış... Loş bir ışık altında seçince yalnızlığı, "Benim" denilince adı... Benim olunca aynı masanın bir köşesine oturup... Oturma, ne kurulmuş! Koltuğunun altında bir hüzün: "Al bunu seninle, daha çok hani benim oldu gözlerin..."
  
Yaşamın gözlerin kadar... Nasıl da giderdi o şarkı dans, son dans olarak! Nasıl ses bulurdu ve senin oralarda şimdi hatırlamaz olmalısın, Rose Cafe çalıyor olmalı. Bilmiyor olmalıyım aldığın kiloları, belki de öyle olabilir... Gözlerin yine de çıtırlığında! Şarkılar çok eski; belki bir yerlerde, çok uzak bir yerlerde "On the River" çalan bir mekan kalmış bile olabilir. Dışarıda bir rüzgar, bir yağmur, bir kar yağıyor bile olabilir... Siyah beyazlara özenle her taraf beyaza bile bulanmış olabilir.