Ben Ben miyim Sorusunun Varoluşsal Felsefi İncelemesi

Her şey soru sormakla başlıyor. Soru her ne olursa olsun sorulduğu, düşünüldüğü anda cevabı da ne olursa olsun, sorulan sorunun... Artık bir şeyler çoktan değişmiş oluyor! Kural basit şekliyle bu: Aklınıza geldiği anda soru, artık yerinde olmayacak; yerinde olmayanlar olacak bir duruma götürüyor.
  
Aldatılmayı düşünen biri, aldatılacağını düşündüğü andan itibaren aldatılmaktadır. Cevaptan bağımsız olarak aldatılmaktadır! Eğer aldatılıyorsa gerçekten aldatılıyordur; aldatılmıyorsa kendi kendisini aldatıyor olmak durumu ortaya çıkar. İçinde hepsini barındırır soru.
  
Aklınıza bir soru getirin: "Ben ben miyim?" Bir gece önce ben, sabah kalktığımda ben olarak uyanacağımı biliyordum. Hangi ben? Bilmediğim oydu... Psikiyatrik bir hadise olarak benden elli, yüz tane var. Birini kalkıp üstüme takıyorum özenli, özensiz, şöyle böyle... O halde neden aynaya bakıyorum "Ben miyim?" diye? Aynaya bakıyorum yüzüm gözüm şiş mi diye... Dedim ya, şiş olan yüzlü sen misin, yoksa şişmemiş yüzlü olan mı?
  
Kelime oyunları yapıyor gibi gelebilir; tercihler hep başka bir sen, başka bir ben yapacaktır, yapar. Tanıdık gelmeyen senler, "Bu ben değilim" dediğin anlar... İşte tam da bu, "Bu benim" dediğin tercihlerlerin. Geriye doğru bakınca çuvallar dolusu pişmanlıkların, keşkelerin... Yahu "Hiç yok" diyen bile... Hani hep söyler ya; seyredince sonunda Love Story'nin: "Aşk hiçbir zaman pişmanlık duygu duymamaktır." Tamam ben tutturamadım, siz çevirin: "Love means never having to say you're sorry."
  
Orada öyle dediler diye öyle olacak değil elbet! Yaşamın her yerinde bir kavşak, her kavşakta ışıklar, levhalar... Sonunda ihlal edilecek bir durum hep oluyor.
  
Felsefesi bu hayatın; hemen anında bile vazgeçmeler, "Tüh be"ler oluyor, olacak. Şimdi yeniden aynı soru: Ben ben miyim? Soru işaretini yanlış koymuş olabilirim. Koymasaydım oraya, pişmanlığı benden beni aldı gitti...