Güncel, günlük kişisel weblog. Yaşanmışlıklara ve yaşanacaklara dair düşünceler...
Epeydir bir şeyler oluyor bir sessizlik bir duymamazlık görmemezlik farkında olunuyor o kadar da değil . Sorunca bir şeyler patlayacakmış sobayı karıştırırsın ya onun gibi. Sabah kahvaltılarının konusu milyarlarca kilometreden…
Hayat bildiğinizden daha yakındır iç içedir. Karar olarak saymadığınız içinde olmadığınız dahlinizin olmadığını düşündüğünüz durumlara bile girip çıktığınız değiştirdiğiniz rengini kokusunu etkilediğinizi fark edersiniz. O kadar gerçek bir dünya da…
Hayat hep öyle yolunda gitmez, bilinir bilmeyen yoktur. Rüzgar yağmur fırtına sandalye uçtu kel açıldı nefes alamaz halde deniz fırsatını bulmuş ele geçirmiş sahili girişmiş seni de gözüne kestirmiş bütün…
Bu türü hep yaşarsın hiç bilemezsin yaşadığını. Bahçede ki son domatesin nasıl yalnız olduğunu tıpkı senin gibi acı çok acı biberinde domatesle paylaşmadığı bir yalnızlığı olduğunu aynı tabakta son anda…
İnsan ne kadar değerli ne kadar değersiz bir varlıktır. Bir lezzettir bir yenmez yutulmaz bir zehir çirkin tükürülmesi bile temizlenmeyen bir iğrenç tat bir güzellik bir botokslanmış yamru yumru gelişi…
Sadece kıskançlık filitresiyle bakan mercekler cılız bir deniz dalgası yüreğe dokundu mu yoksunluğu bitecek umudu ekmeğin arasına koyup olmadı sallanışları salıncak niyetine ters laleler, akşam sefaları, boru çiçekleri canları istediğinde…
Şaka gibi bir zaman dilimindeyiz. Böyle gider mi biter mi bilmem. Yanında kuantum bile halt etmiş bir kurallar zinciri o da değil yokluğu yoksunluğu. Öfke ile demek istenenin dışında şeyler…
Seni özledim. Tam olarak Fransızlar öyle diyemiyorlar demiyorlar. “Tu me manques” “Sen bende eksiksin” Eksik olmak Senin eksik olman sen eksiksin bende demek eksik olduğunu bilmek söylemek o özlemek dediğimiz…
Gecenin orta yerinde daha uykuya rüyaya çok varken odayı dolduruveren ay. Hoş geldin. Yok daha çok var gidişine yeni geldin bu saatte çay kahve olmaz ne alırsın diye sormak adetten.…
Yürüyor şöyle böyle aklına esenle kulağına gelen ağzına takılmış bir şarkıyla olmadı bir marşla çok öncelerden dilinin köşesine oturmuş orada öylece. Hüzün gelince oturunca göğsüne zaten yeri var yer etmiş…