Epeydir spor üzerine ahkam kesmelerimiz yok, farkında olmalısınız; bakıp görüyorsunuz onlarca olay oluyor, biz de farklı bir yer bulup kalıyoruz: futbol. Nereye bakarsanız (direksiyon başındakiler çok iyi bilir) oraya gidersiniz istemeden. Şimdilerde nereye bakarsan para da oraya gittiğinden olmalı, bakılacak yeri gösterecek olanlar da para oradan geliyor ya, gelecek ya… Bir heyecan o tarafa baktırıyorlar. Biz hep önüne ne konursa onu yiyen… O konuda küçüklükten eğitimimiz var, genlerimize işlemiş bir hal; koyulan şey futbol tabakta, o var, çalakaşık dalıyoruz. Önceden tabakta ara sıra güreş olurdu, takım halinde kazanılmışlıklarımız vardı. Maraton koşan bir İsmail Akçay’ımız vardı, Hüseyin Aktaş; hafızamda öyle kalmış, yanılabilirim. Sonraları halter, Süleymanoğlu ile başlayan… Bir şeyler oldu; mütevazılık orta yerden kalktı bence. Bir profesyonellik diye ta en küçük yaştan hormonsuz yetiştirilecek insanlarla topyekün, temiz, tertemiz kalınmış… Onda doping, bunda doping çıktı; “Verilen madalyaları geri verin,” bizim verdiğimiz, verdiklerimiz altınlar, arabalar filan yok, yemişler; dağ yandı, bitti, kül olduluklar…
Şimdi nazarımız pek değmesin, voleybol var. Sırf mütevazılıkları olduğundan şimdilik iyi gidiyorlar. Suya sabuna pek dokunmadan… Hani hiç almıyorlar değiller, alıyorlar, alacaklar, alsınlar bir yere kadar; emekleri de az değil. Hırçınlıkları, reklamları üstlerinde yüzlerce kamerayla dolaşmıyorlar şimdilik; pek magazinlikleri de yok, futbol gibi milyar dolarlar yok. Daha para olmayınca parmakla onları gösteren sayısı da az; pek bakmıyorlar, yanlarından geçilip gidilse ilgi az, satmıyor haberleri. Nasıl denir; onlar da denk duruyorlar ki ya da kılıfına denk getirip pek ortalık yere düşmüyorlar ki çok azına aşinayız, çoğunu say desen sayacak az kişiyiz.
Spor üzerine gevezelik bile edilmiyor magazini, parası olmayınca.
