Saklambaç oynanır; büyükler de oynar. Küçüklerin oynadıklarından farklı değildir; ergenlik saklambaçlarına da benzer, saklanmaktan başka amaç taşıyan, hani küçük kaçamaklar için oynanan… İçinden hiç gelemeyen bir şeyi, söylenmesi gereken bir şeyi söylemek istemediğinde telefonlara çıkmaz olursun, aramaz sormaz olursun. Çok istesen de aramak, sormak; elinde olmadan kayıp olursun. Şimdiki zamanlarda bu akıllı uslu aletler de var; hep yolda olursun, evden çıkmadan tünele girersin. Çekmez olur telefonların; işin başından aşkın olur. Kapıdan girmeyen müşterilere rağmen uyuklamaktan… Başında duran telefonu bilmem hangi dolabın, hangi rafına yirmi dört esasına dayalı şarja koyup, oralara ulaşana kadar çalmaktan bıkmış olur telefon.
“Görmedim aradığını,” “Görsem arardım”lar, falanlar fişmanlar… Kaybedilmesi neredeyse senin için imkansız birilerinden vazgeçer hale gelirsin. Ve vazgeçersin; oysa vazgeçmenin kolay olmadığını sen de biliyorsundur. Çoğu zaman gerek de yoktur. Söylemediğin, söylenmesi gereken zaten biliniyordur; arayan için duymak bile istememektedir, senin kaybolmana izin vermemeye çalışıyordur. Seni aramakla bunu bilinçaltı yapmaktadır; anlamıştır senin kaçak Kimble mıydı neydi, o eski dizideki adam misali kaçmakta olduğunu, kaçma hazırlığı yaptığını… “Tüh be, neden?” demeni sonradan sonra bir başkasının genelde sana yüklediğini, bir türlü anlatamayacak oluşunu… Hani sormaz bile açsan, konuşsan; oralara bilerek, isteyerek… Sen ne kadar şimdi soracak kaytarmalarıyla, kısa cevaplarınla “Bitsin,” korkusu… Elde telefon kapandığında “Oh be!” diyecek haldeyken bilir çoğu zaman. Hani olumlu olsa söyleyeceğin, gece yarısı bile olsa bir “Kusura bakma,” önsesiyle arayıp söyleyeceğini bildiğinden, çoktan cevabı bilmektedir; duyulması gerekeni duymadan, telepati filan değil zaten, durumdan bilmektedir. Bilmek, seni kaybetmekten daha olamaz. O seni kaybetmeyi istememektedir.
“Ayrılık da sevdaya dahil,” telefonda ağlamaklı genç kadın… Nasıl yazmış şair, akıllısı bile yokken telefonun…
