Seçilmemiş, daha adı konmamış duyguların, düşüncelerin size yan etkisi var mı? Kontrol edilmemiş, yarar mı yaramaz bir şey mi sorgusu yok daha; sadece seninle daha bir kestirmece… Sizinle var olmuşluğu bile tartışılan bir fikrin nasıl olur da başka yandaş bulur, içine sahiplenip “benim de” denebileceğini hayal etmektir yaşamak; gerisi fasa fiso.
Ruh ikizim böyle bir algıdır; aynı ben gibi, benim gibi baktığımız, bakıldığımız… “Burası aynı, tıpkı!” paylaşmacılığı.
Eski zamanlarda, çok eski zamanlarda, daha yeni yeni konuşulduğu devirlerde aynı hareketleri yapmak, aynı davranmak, aynı yere koşmak böyle bir şey olmalı. Sonraları bir dans; kollarda beraber olmak… Aynı yöne, aynı zamanda; zevk veren oydu. Boş verin “Atları da Vurlar” filmini; dans değildi o, dansa davet bile değildi, unutun gitsin. “Ruh ikizimi buldum,” bakıp bakıp söyleyene; “Bir seninle baş edemezken biri daha mı, vay başımıza gelenler!” hönkürmesi bizimkisi.
Yaşanırken geçilen yollar hepimizin aynı olsa neyse… Jack London’ın demir yolu hikayelerindeki raylara benzerdi hayat; bir sonu bir başı var gibiydi, yoktu oysa. Her başlangıç bir başka yolculuğun sonuydu.
Nasıl oldu, nerelerden geldik? Gündüz Vassaf’ın akıl çıkarmalarını özlemiş olmak, eksikliğini hissetmek; yaşamanın dik duruşunu yeniden kazanmak için onca eğriliğine bakarak… “Seninle hiç yaşlanılmaz,” ne demekse? Hayat sadece akıp geçiyor. Zamanın her biri değerli altın gibi; oysa bozuk para çıkarımı cep deliyor, başka işe yaramaz bakışı onunla harcanıyor. Sıkı durun, dünya dönüyor; tutunmayı bırakmayın, bir yerlere uzanın sımsıkı tırnaklarla.
Farkında olmasak da bir yerlerde elimizden alınan başka bir hayatın varlığı da bir köşesinde aklımızın; “Acaba benim olabilir mi, olabilir miydi?” Bir TV programına gidip DNA testi istesek mi? “Böyle yaşadık acaba hepsi bir kısmı ya da başkasının yaşaması gereken, benimki nerede; daha mı… Yok bee tüh, nerede, almışlar elimden!” keşkesi.
