Post Tagged with: "insan"

Uyanılması Uyanması Gereken Anlar

Uyanılması uyanması gereken bir an var anlar var bir kaç kere uyuyup uyananlar için. Tabutun içinden duyulan nasıl bilirdiniz sorusu bile olabilir uyandıran. Bir kuş sesi bir bebek ağlaması bir kelime kitabın en çirkin yerinde bütün güzelliğiyle bir ıslık ben dışarıdayım bir rüzgar öylesine dolaşırken yapraklara sana uğrayan bir kar […]

Bizim Gibi mi?

Yaşadığınız yaşadığımız ana bir bakın yaşadığımız zamanın şekline şemaline. Duygularınıza duyduklarınıza duyduklarımıza. Bakma şeklinizin ne olduğun bilebiliyor musunuz? Neye niye baktığınızı. Orta çağa yakın çağa dönelim pek uzağa taş devrine filan değil bildik bilindik zamanlara geçmiş tamam. Bir şey dediğimiz de yok. Bizim gibi mi? Duydukları duyguları hani. Olur mu? […]

Bir Yere Kadar

Bir yere kadar dahası yok işte. Bir anda istediğimiz yaşamak dediğimiz neyin ne olduğunu bilmeden belki bir yere kadar dahası yok ilerisi yok. Diliyorsunuz adaklar adıyorsunuz söz veriyorsunuz yemin Billahlar şu kadar bu kadar duyduğunuz gördüğünüz bildiğiniz gördüğünüz değil tabii gördüğünüzü sandığınız değerler. Hayatınızın sonuna kadar yapmak istediklerinizi yazın kendinize […]

Yalnızlığım Yetiyor Bana

Yalnızlığım yetiyor bana iyi geliyor diyordu. Yalnızlığın bel ağrısına diz ağrısına pazarda kapı önünde rastlandığında konuşulan tavsiye edilen ceviz yaprağı muz kabuğu mercimek köftesi karşı komşunun getirdiği bol limonlu çorba tanımı. Üstelik azı karar çoğu varmış çok koyma bana bu kadar yeter kıvamı iyi kulak memesi tam da. Yalnızlığa gidilir […]

Cocukluğum Bitmeden Gidiverdi

Kitapları almayı severim. Raf raf hepsini gözden geçirmeyi alıp arkasını okuyup bu neymiş bırakmayı dolaşmayı belki saatlerce kafama birini takmayı yazar tutmayı yazar taraftarı olup bazılarını sevip bazılarını kapalı gözlük tıkalı kulaklık sevmemeyi kelimelerini sıralayışlarını dizişlerini belki. Kitap almayı severim yetmez kendime ait bir törenle kahve mi koyup yasak olsun […]