İnsanın İçine Yağmur Yağar

Karanlık bir gün. Beyazı çokça çalınmışından.

– “Yağmuru özledim” diyor. Yağmura daha çok var.

Özlediği yağmur, yağmur kokusu. Yağmur her şeyi temizler. Tozu, kiri, kanı, pisliği. Kokusu her kokuyu ölümün kokusunu bastırır.

Yağmur

– “Rahmet eylesin”. Ondan mı acaba? Ölümün toprakta bile bıraktığını. Sessiz zamanlar.

– “İnsanın içine yağmur yağar mı?” soruyor.

Yağar yağıyor olmalı. İnsanın içinde ölenlerin bir tarafı, bir yeri, bir şeyler ölenlerin, ölen duyguların ölüm kokusu hep genizde kalmaz kalmamalı.

– “İnsanın içine yağmur yağar” böyle söylemem lazım. Söylemiş gibi yapıp susuyorum. Ne dediğimi anlamış gibi susuyor.

Gözlerine bakıyorum. Şimşekler çakıyor gözlerinde o sessizlikte. İçine yağmur yağıyor olmalı. Şakır şakır bir sağanak olmalı hem de. Gülümsüyor.

İçimde çisiltili bir yağmur onunkine benzemiyor. Onun ki kadar çoşkulu değil.

Bir serinlik yürekte.

Yorum Bırak

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir